طهران، بهجت آباد، شارع بزشک، شارع الشهيد الدکتور حسن عضدي، البناء رقم 76، الطابق 2، الغرفة رقم 224، الجمعية العلمية الإيرانية للغة العربية وآدابها

المؤلفون

المستخلص

منظور از شعر صوفي اشعاري است که در طريقه متصوفه به تغزل و وصف شراب و جام باده اي مي پردازد که ساقي بر آنان مي گرداند. اين شعرا در اشعار خود اصطلاحات و رموز خاص خود را داشتند. لذا مي توان گفت منظومات صوفي در واقع نوعي شعر سمبليک است که ظاهر آن غزل و باطن آن شور و شوق و غرق شدن در درياي بي کران حب الهي است. ظاهر الفاظ و معانيش تغزل به شراب و جمال محبوب است ولي حقيقت آن رموز و اشاراتي است از آنچه نفس آدمي در راه وصال به عزت الهي و رسيدن به معرفت و شهود و اتحاد با معبود متحمل مي شود. در اين مقاله سعي شده به طور مختصر به سير و پيدايش تصوف و نقل آرا مختلف صاحب نظران در مورد اصل و منشا آن پرداخته سپس اشعاري را که متصوفه در محافل خود مي سرودند بررسي نماييم و مهم ترين ويژگي هاي آن را مورد مداقه قرار دهيم و در نهايت سعي شده اشعار ابن فارض بزرگترين شاعر صوفي ادب عربي به طور مفصل تري بررسي شود.