طهران، بهجت آباد، شارع بزشک، شارع الشهيد الدکتور حسن عضدي، البناء رقم 76، الطابق 2، الغرفة رقم 224، الجمعية العلمية الإيرانية للغة العربية وآدابها

نوع المستند : علمی - پژوهش

المؤلفون

1 دانشگاه رازي کرمانشاه

2 دانشگاه پيام نور

المستخلص

چکيده:
آرمانشهر در انديشه‌ي شاعران و اديبان، مدينه‌ي فاضله و ناکجاآبادي است که در آن، همه‌ي انسان‌ها در آزادي و سعادت زندگي مي‌کنند و از ظلم و جور و بي‌عدالتي خبري نيست. از اين انديشه در شعر معاصر عربي و فارسي با نمادهاي مختلفي ياد مي‌شود و بيشتر، نتيجه‌ي نوعي غم غربت در نهان شاعر است که او را به تخيل جامعه‌اي آرماني سوق مي‌دهد. "ارم ذات‌العماد"، به‌عنوان برترين نماد آرمانشهري در شعر معاصر عرب مطرح است و در مقابل آن، دوران ايران باستان، مدينه‌ي فاضله‌ي برخي شاعران معاصر فارسي است. همچنين عصر ظهور مهدي موعود، زادگاه و وطن اصلي، از سمبل‌هاي مشترک شاعران دو زبان، در ترسيم آرمانشهر خويش است. علاوه بر اين، برخي نمادهاي تخيلي نيز که زاييده‌ي انديشه‌هاي رمانتيک شاعران معاصر است، در ترسيم اين ناکجاآباد به‌کار رفته است. در اين مقاله با تحليل سمبل‌هاي آرمانشهر در شعر معاصر فارسي و عربي، به شيوه‌ي تحليلي و کتابخانه‌اي، به پرسش‌هاي زير پاسخ خواهيم داد:
1. سمبل‌هاي متفاوت آرمانشهر در شعر معاصر عربي و فارسي، در چه سمبل‌هايي تجلّي مي‌يابد؟
2. شاعران معاصر دو زبان، در ترسيم مدينه‌ي فاضله، از چه نمادهاي مشترک و تخيّلي‌اي بهره مي‌گيرند؟

الكلمات الرئيسية