…دَر زبان فارسی رساتر از زبان عربی!

نویسنده
چکیده
زبان‌ها از نظر قدرت و ضعف و رسایی و نارسایی در بیان مطلب درجات مختلفی دارند که قوی‌ترین یا از جمله قوی‌ترین آنها زبان عربی (العربیه الفصحی) است؛ به‌برکت تحقیقات و کارهای زیادی که مسلمانان از همه اقوام (مخصوصاً ایرانیان) در طول قرن‌ها به انگیزه دینی در مورد آن انجام داده‌اند! با وجود این، تعدادی از ساختارهای جمله و عبارت در زبان فارسی بسیار رساتر و قوی‌تر است نسبت به آنچه مربوط به زبان عربی است که در مقاله حاضر برای نخستین بار به هجده مورد از مهم‌ترین آنها پرداخته شده است: اَستن – اضافه و توصیف- توصیف (شبه جمله)- جمله فعلیه – حال (شبه جمله)- دعا – شرط – ضمیر اشاره - ضمیر مشترک – عدد – فعل مجهول – متعدی و لازم – مسند غیر فعلی – مصدر – مفعول‌به – موصول – نسبت – یاء وحدت و نکره.

کلیدواژه‌ها


-      قرآن کریم
-      آملی، محمدبن محمود؛ نفایس الفنون فی عرایس العیون، دار الخلافه طهران، 1309 هـ ق
-      ابن مالک، محمد؛ الفیه، اباذر عباچی و علی چراغی، انتشارات پایا، تهران، 1376 (ارجاع به شماره ابیات)
-      ابن منظور، جمال الدین محمد بن مکرم؛ لسان العرب، دارصادر، بیروت، 1388 هـ ق
-      ابن هشام، جمال الدین؛ مغنی اللبیب عن کتب الأعاریب، درالفکر، دمشق، 1964م
-      أبو البقاء؛ إملاء ما من به الرحمن من وجوه الاعراب و القراءات فی جمیع القرآن (=تفسیر أبوالبقاء العکبری)؛ المطبعه الیمنیه، مصر، 1321 هـ ق
-   پنج استاد (عبدالعظیم قریب – ملک الشعراء بهار – بدیع الزمان فروزانفر – جلال‌ همایی – رشید یاسمی)؛ دستور زبان فارسی، چاپخانه علی اکبر علمی، تهران 1332
-      تهانوی، محمد أعلی بن علی؛ کشاف اصطلاحات الفنون، کلکته، 1862 م، اعید طبعه فی طهران 1967 م
-      جرجانی، أبوالمحاسن الحسین بن الحسن، جلاء الأذهان و جلاء الأحزان (=تفسیر گازر )، تصحیح میر جلال الدین محدث، چ1، تهران، 1337
-      رازی، أبوالفتوح؛ روض الجِنان و رَوح الجَنان فی تفسیر القرآن، آستان قدس رضوی، 1368
-      زمخشری، جار الله محمود بن عمر؛ تفسیر الکشاف عن حقائق غوامض التنزیل، دار الکتاب العربی، بیروت
-      شرتونی، رشید؛ مبادیء العربیه، دار المشرق، بیروت، الطبعه 11 (ارجاع به شماره قواعد)
-      عباس حسن؛ النحو الوافی، دارالمعارف بمصر، چ 3، 1974 م
-      قاسانی، غیاث الدین جمشید؛ مفتاح الحساب، 1306 هـ ق
-      لغت نامه دهخدا (بسبب متعدد بودن مؤلفان فقط به «لغت‌نامه» ارجاع داده شده است)
-      معین، محمد؛ مفرد و جمع و معرفه و نکره، انتشارات دانشگاه تهران، 1337
-      میبدی، رشیدالدین؛ کشف الأسرار و عده الأبرار، چاپخانه دانشگاه تهران، 1339
-      ناتل خانلری، پرویز؛ دستور زبان فارسی، بنیاد فرهنگ ایران، 1351.
-      نجم الغنی؛ نهج الأدب، لکهنو، 1919م.
-      همایون فرخ، عبدالرحیم؛ دستور جامع زبان فارسی، چ1 ، چاپخانه علی اکبر علمی، تهران، 1337
دوره 3، شماره 7 - شماره پیاپی 7
تابستان 1386
صفحه 87-110

  • تاریخ دریافت 24 مرداد 1391