کارکرد هنری صحنه و صحنه¬پردازی در داستان حضرت سلیمان(ع) براساس سوره مبارکه نمل

نوع مقاله : علمی - پژوهشی

نویسندگان
علی باقر طاهری نیا 1
مریم بخشی 2
روح الله مهدیان طرقبه 2
1 دانشیار گروه زبان وادبیات عربی دانشگاه بوعلی سینا
2 دانشجوی دکتری رشته زبان و ادبیات عربی دانشگاه بوعلی سینا
چکیده
صحنه‌ی داستان، بیانگر زمان، مکان و محیطی است که عمل داستانی در آن به وقوع می­پیوندد. صحنه در داستان از اهمیت بالایی برخوردار است؛ زیرا داستان حتماً باید در جایی اتفاق بیفتد و در زمانی به وقوع بپیوندد. داستان حضرت سلیمان(ع) نیز نه تنها جزء داستان­هایی است که در آن صحنه و صحنه­پردازی اهمیت بسیاری دارد، بلکه از این منظر، هنری­تر از داستان­های بشری، ایفای نفش کرده است؛ به طوری­که هم بر رفتار شخصیت‌های داستان، تأثیر گذاشته و از آنان تأثیر پذیرفته و اعمال آنان را توجیه و باعث تعامل شخصیتی میان شخصیت­های داستان، با صحنه­ها شده است. اختلاط زمان و مکان و بلافصل بودن آن دو، در این داستان، نمود پیدا کرده و در پرده‌ی نهم و دهم، صحنه معادل داستان قرار گرفته است و نه تنها در لایه بیرونی خود، تمام ویژگی‌های صحنه­پردازی هنری و ادبی را دارد، بلکه در لایه‌ی درونی خود به عنوان صحنه‌ی خارق‌العاده عمل کرده است.

کلیدواژه‌ها

  • تاریخ دریافت 20 اسفند 1388
  • تاریخ بازنگری 26 فروردین 1391
  • تاریخ پذیرش 24 خرداد 1391