نوع المستند : علمی - پژوهشی
الكلمات الرئيسية
الموضوعات الرئيسية
عنوان المقالة Persian
المؤلفون Persian
متن نهجالبلاغه، قابلیت بالایی برای مطالعه و تحقیق زبانی و محتوایی دارد. یکی از شیوهها و ابزارهای مناسب برای بررسی متن نهج البلاغه، زبان شناسی شناختی واز جمله استعاره مفهومی است. استعاره مفهومی از جهات مختلف دستهبندی شده است. یکی از دسته-بندیهای مهم آن تقسیم استعاره به قراردادی و نو است. این مقاله که به روش توصیفی- تحلیلی و رویکرد شناختی انجام شده، درصدد است، استعارات نو نهج البلاغه را که غالبا از استعارات قراردادی گرفته شدهاند، بررسی نماید، هدف، پاسخگویی به این سوال است که، امیرمومنان(ع) از چه راهبردهایی برای تولید این استعارهها استفاده کرده و چگونه با تلفیق استعاره با برخی از آرایههای بدیعی، مفهومسازی ابداعی خود را ارائه نموده است. نتایج تحقیق حاکی از آن است که امام(ع) با استفاده از راهبردهای ترکیب، تفصیل، گسترش و تشکیک، اقدام به نوسازی استعاری نموده ودر نثر مسجع و پرجناس خود از قالب مشاکله، ایهام تناسب، تقابل و متناقض نما در استعارهها استفاده کرده است. این راهبردها جذابیت پیامهای امیرمومنان(ع) را افزوده و مفاهیم را در قالبی تازه و موثر تولید نموده است.
الكلمات الرئيسية Persian
مجلة الجمعية الإيرانية للغة العربية وآدابها، فصلية علمية محکمة