چکیده:
شاعر معاصر عرب از میراث اسلامی و خصوصاً ایرانی بهره برده است؛ برای نمونه، عبدالوهاب بیاتی شخصیتهای تاریخی ایرانی را شاعرانه در شعر خویش آورده است.
بیاتی این شخصیتها را بهگونهای موفقیتآمیز برای دلالت بر مفاهیم روحی و انسانی عامی چون شناخت و عشق و اصلاحطلبی و انقلاب و سفر و دگرگونی بهکار برده است. بازتاب این شخصیتها در شعر وی همنوا و متناسب با چهرهای است که از هر یک از آنها در تاریخ به اثبات رسیده است.
بیاتی به صرف نقل تاریخ این شخصیتها اکتفا نکرده است، بلکه نمایهای امروزی بر آنها نشانده و بهوسیلهی آنها قضایا و دلمشغولیهای معاصرش را که با دیدگاهها و نگرشهای هر یک از آنها مناسب یافته است، ذکر کرده است.
ابداع شعری بیاتی، چهرهای دوستداشتنی از این شخصیتها را ارایه میدهد؛ برای این منظور، وی با خیالپردازی و استفاده از اسطورهها و تغییر در اصل داستانها و با استفاده از روشهای شعری مختلفی چون اسلوب ماسک و صراحتگویی بدین امر رسیده است.
مجله علمي انجمن ايراني زبان و ادبيات عربي (فصلنامه)