قواعد دستوری در پرتو تفاوت های گویش در زبان عربی

نحویون همیشه قاعده‌ای را براساس چند شاهد وگاهی حتی بر یک شاهد ایجاد کرده‌اند، این قاعده در نتیجه محدودیت‌هایشان، به سرعت در تضاد با سایر شواهد قرار گرفت. و در دفاع از قواعد خود با تفسيراتى در مورد معنای شواهد متناقض حمایت کردند ويا به تقدير حذفیات در جمله پرداختند. وقتی حتی نتوانستند آن حذفیات را تخمین بزنند، به بهانه لهجه‌ها کمیاب به دنبال رد شواهد مخالف قاعده خود بودند. با همه اینها، آنها تعریف روشنی از لهجه فصیح که قصد قاعده سازی آن را دارشتند، نیز ندارند وآن را به زبان قریش محدود می کنند، اما قریش قبایل زیادی دارد وزیستگاه های وسیعی را اشغال می‌کنند، بنابراین نه تنها تعریف انها از لهجه به نتیجه‌ای رسید ونه تحدید زیستگاه آنها. این امر زبان عربی ودستور زبان آن را بی انضباط وغیر فراگیر می‌کند. ما به قواعد زبان‌شناسی مدرن اتکا می‌نماییم چراکه اعتبار و نادرستی شواهد را نشان می‌دهد و ساختار قواعد دستوری و صرفی را راست آزمایی می‌کند، زبان کلاسیک را از گویش‌ها متمایز می‌کند، والگوی آن گویش‌ها را توضیح می‌دهد وبین گویش فردی ومقاصد افراد تمایز قائل می‌شود و بین کلام عامیانه و لهجه‌های رایج در میان گروه‌های وسیع فرق قائل می‌شود. در برخی پیچیدگی‌های دستوری، غفلت در تعریف عوامل دستوری و عملکرد آنها، که ناشی از استقرای ناقص است، نمایان است. از‌این‌رو بر آن شدیم تا عوامل را تعریف و دسته بندی کنیم و کارکرد آنها را تبیین کنیم و سپس اصلاحاتی در قاعده ارائه کردیم تا شواهد ارائه شده توسط دستور نویسان قدیم جامع باشد.